Onze opa Leo Jehae en oma Maria Meessen leefden vroeger in het nu alom bekende boscafé Het Hijgend Hert in het mooie bergdorpje Vijlen in het Zuidelijkste puntje van Limburg. (gemeente Vaals)
Onze ouders Elly Jehae, Angela Jehae, Jo Jehae, Trautje Jehae en onze tante Mia Jehae zijn daar allemaal opgegroeid en velen van ons zijn er nog geregeld geweest in onze kinderjaren met onze ouders of neven en nichten.
Reeds in 1933 werd er op deze locatie een horeca bedrijf opgericht een drankvergunning werd aangevraagd en tevens een vergunning om het pand, wat wordt beschreven als “ein kleines Bauerngehöft”, uit te mogen breiden met een “geschlossene Veranda”, het toenmalige café. Duitstalige namen waren in die tijd in deze streek heel normaal en het café kreeg als naam “Haus Waldesruhe”.
van “Waldesruhe” naar “Bosrust”
Na een paar jaar werd er al uitgebreid met een openlucht dansvloer, een zogenaamde “wiep”, en er werd volop gedanst in het Bos. In de tweede wereldoorlog werd er nog steeds gedanst op “Waldesruhe” met name op het platte dak van het toenmalige gebouw.
Na de oorlog werd de naam “Waldesruhe” veranderd in “Bosrust”
In de jaren 60 kwamen er regelmatig grote groepen Belgen naar “Bosrust”. Zij hadden meestal een “kwetschbuul”(accordeon) bij zich en zorgden zo voor de nodige dansmuziek, menig vleka en polka werd er gedanst en af en toe een beetje rock en roll.
Het perceel rondom het pand Bosrust
Het pand stond op een groot open perceel met eromheen diverse weilanden. Deze werden o.a. gebruikt voor de 3 koeien van de familie. Franny was de lievelingskoe van Trautje.
Rechts van het huis bevond zich de tuin. Een stuk was de groentetuin met o.a. boontjes. Een ander deel bevatte veel fruitstruiken, zoals kruisbessen, zwarte bessen, aalbessen. Aan de achterkant van het perceel stonden de fruitbomen: appels, kersen, peren en pruimen. Kippen liepen overal los rond.
Rechts achter de moestuin was de koeienstal, die was ook wit geschilderd. Het was het binnenverblijf van de drie koeien van het gezin, waaronder lievelingskoe Franny.
Helemaal achterin van het perceel was een doorgang naar het huis van de familie Jungeburt.
Links naast deze achteruitgang, stond nog een gebouw en dat was de varkensstal. Het is de plek waar het huidige Hijgend Hert gesitueerd is. Op de foto van de nieuwbouw van het voormalige huis Bosrust is deze varkensstal nog zichtbaar.
Hoe zag het pand er van binnen uit
Je kwam binnen aan de linker kant van het huis en ging met een trap omhoog. Alles in wit geschilderd.
Als je binnen was dan had je eerst een gang, rechtdoor kwam je uit in het café, links ging je met de trap naar boven. De slaapkamer van oma bevond zich meteen boven tegenover de trap.
Vanuit de gang beneden ging er een tweede gang naar rechts, rechtdoor kwam je in de woonkamer uit en naar rechts was een deur naar de keuken. Overigens was alles voorzien van een donker houten lambrizering.
De keuken was klein, maar efficiënt ingericht. Meteen links stond het houtgestookte fornuis, waar ook de vlaaien gebakken werden. Rechts ernaast was een kleine tafel met daarop de stellage om de vlaaien te laten uitdampen. Aan de kopse kant van de keuken was een klein raam. (zichtbaar op de foto beneden).
Er was ook nog een klein raam aan de “voordeur” zijde van het huis, dus aan de lange zijde van de keuken. Bij deze twee ramen had je een goed overzicht wie er aan kwam en hoe druk het was op het terras. Daar bevond zich ook het aanrecht (zonder stromend water of warm water overigens). Rechts van het aanrecht was een vitrinekast waar het serviesgoed van het café in stond.
Als je vanuit de gang de woonkamer binnenkwam had je allereerst links weer een fornuis, waar goed met hout gestookt kon worden en waar het behaaglijk warm kan worden. Rechts van het fornuis stond een stoel, waar oma altijd zat. rechts daarvan ging je met een klein trapje omhoog en dan kwam je uit in het café. Rechts van deze toegangsdeur stonden stoelen en in de hoek zat altijd Sjeng Meertens, de tweede man van weduwe oma. Achter zijn plek was een raam dat uitkeek op de buitentrappen naar het café-restaurant.
Aan de lange zijde van de woonkamer (dus tegenover de ingangsdeur) stond een lange tafel. Achter de tafel zaten de kleinkinderen op een bankje. Erboven hing een schilderij van een heidelandschap met berkenbomen. Aan de rechter kant van de woonkamer was er ook een klein raam met uitzicht op het terras. Dat was de plek waar Trautje meestal zat, soms ook Mia. Aan de korte rechter kant van de woomnkamer was ene houden kast, lichte kleur eiken en erbovenop stond een bandrecorder van tante Mia. Mooie liedjes stonden erop en er werd vaak gezongen als het werk gedaan was (bijv. Junge komm bald wieder)
Het café-restaurant was de grootste ruimte. Als je via de woonkamer binnenkwam had je links de tap en erop stond een glazen vitrinekast afgewerkt met een groene metalen verstevigde rand. Hierin lag allerlei lekkers dat mensen konden kopen. Onder het café bevond zich op de begane grond de waterput.
Drukke zondagen
Op zondagen kwam de hele familie naar Bosrust om te helpen. Het begon al met vlaaien bakken door Mia op zaterdag tot diep in de nacht door. Het fruitbeleg kwam natuurlijk uit de eigen tuin. Er werd veel gebakken en veel Duitsers wisten in die tijd hun “Waldesruh” te vinden en namen ook vlaai mee naar huis. Voor de mensen uit Vijlen was dit een uitstapje naar het bos. Na de middag was vaak alle vlaai al op.
De hele familie had haar eigen taken. Oma was vaak in het café, tapte pilsjes, zette drankjes etc. klaar op dienblad. Elly en Annie waren grotendeels druk in de keuken met de afwas, het inruimen van serviesgoed etc. Angela, Mia en Traudy renden de trap op en af met bestellingen, volle dienbladen koffie en vlaai. Jo was behalve in de bediening ook in de weer met zware flesjes drank te koelen in de put en deze weer naar boven te dragen. Het was keihard werken, want er was geen elektriciteit en geen stromend water (dat moest uit de in de put gehaald worden en naar boven gesjouwd worden). Jean was samen met Jo continue aan het werk, heel zwaar met al die trappen. In de keuken werd het water verwarmd op het fornuis voor de afwas en de koffie. De kinderen kwamen natuurlijk mee. Mia had voor de oudste Marie-Thérèse een klein wit halfrond schortje met een kanten bies gemaakt. Trots mocht zij meehelpen met het ophalen en laten bijvullen van de kleine kannetjes met koffiemelk. En als die afgewassen waren, dan mocht Marie-Thérèse ze afdrogen vanwege de kleine vingers kwam ze overal goed aan. Mooie herinnering!
Behalve koffie en vlaai konden mensen ook bier en diverse frisdranken nuttigen. Wat Marie-Thérèse bijstaat zijn de kleine flesjes Rivella en tomatensap van de Hero. Verder kon je een reep Kwatta kopen, Mars, een klein zakje chips van Smith (met een een klein papieren zakje zout), een uitsmijter laten maken of een erwtensoep.
Augustus 1965 (tekening beneden)
In augustus meldde zich een techniekstudent uit Aken met de vraag of hij op het platte dak (bereikbaar via de slaapkamer van tante Traudy) mocht schilderen. Het werd een gouache en Marie-Thérèse stond ernaast tijdens het schilderen. Eerst met potlood, daarna inkleuren met een dikke laag waterverf. Het uitzicht, dat nu dus vereeuwigd is, was formidabel. Een mooi zicht op de Benedictijner Abdij van Mamelis, met daarboven dampende schoorstenen van de mijnindustrie. Aan de onderzijde van het schilderij was de grote koeienwei, waar de drie koeien vaak waren. Toen hij klaar was, kreeg hij van tante Mia ook nog een stuk vlaai mee. Het uitzicht is er nu helaas niet meer. De bomen zijn inmiddels heel hoog en het terrein met het huis niet meer toegankelijk.
Kerstmis 1965
Voor de kerstmis kwam de familie weer bijeen. Traudy en Mia hadden truien gebreid voor de 6 toen bestaande kleinkinderen (Maria, Jean, Pierre, Marie-Thérèse, Olga, Anita). Alle 6 hetzelfde, trots waren we! Het waren truien van dik wollen garen in de kleuren gemêleerd wit en lichtbruin. Er werd ook gespeeld: kienen met kadootjes, allemaal verpakt in krantenpapier. Iedere winnaar mocht een kadootje uitzoeken. Als je geluk had, zat er een reep chocolade in of iets anders lekkers, had je pech dan kreeg je een blok hout. De woonkamer werd verlicht door petroleumlampen en de warme kwam uit het houden fornuis. Een liefdevolle kerst in mijn herinnering
Mei 1966
In mei overleed oma Jehae (oma Bossie voor de kleinkinderen). Het harde werken eiste zijn tol. 3 van de 5 kinderen waren getrouwd en waren bezig met een gezin op te bouwen. Het was nauwelijks meer te doen. De huur werd opgezegd en de exploitatie van café-restaurant Bosrust werd beëindigd.
De kinderboerderij
Vanaf de 80-er jaren is men hier begonnen met een “streichelzoo” ofwel kinderboerderij met entree. In de jaren 90 is deze kinderboerderij, na diversen malen gewisseld te zijn van eigenaar, op de fles gegaan.
1999
In 1999 Werden Hank en Anja van der Vleuten verliefd op de inmiddels door onkruid overwoekerde ruïne in de bossen van Vijlen. Zij zagen potentie in de prachtige plek in de Vijlenerbossen en verhuisden vanuit Brabant met 3 kleine kinderen ( 5, 4 en 1 jaar) naar de zuidelijke uithoek van Limburg en gingen een groots avontuur te gemoed.
Uit de grondvesten van de oude ruïne verrees Boscafe ’t Hijgend Hert. en kwam er op de plek waar al sinds 1933 een biertje gedronken wordt, nieuw leven!
De enige berghut van Nederland
Zo begonnen ze met een bescheiden terrasje, met een paar stoelen en een luifel bij de schuur. „In die tijd had je in Limburg geen boscafeetjes” De luifel werd groter en er kwamen schotten naast. ’t Hijgend Hert groeide rap en nu is het de “enige berghut van Nederland” waar we allemaal van houden.Je kunt hier nu terecht voor een heerlijk glas speciaal bier, goede lunch of diner. Genieten van de Natuur te voet of met de fiets. Op date, met een vriendengroep, familie of alleen voor iedereen is het genieten en even tot rust komen op deze unieke plek.
21 jaar later in 2022, is de tijd daar dat de tweede generatie het roer overneemt. Trots op wat de hun ouders hebben neer gezet.